چه قدر با همه حرفها بیگانه شده ام!

همچون پرنده ای بلند پرواز بر فراز همه شعرها و عشق ها،

همه فهم ها و حرف ها چرخ می خورم ؛

 دلم حلقوم تشنه ای است در زیر باران مهیبی که از غیب بر زمین فرو می کوبد ،

 می بارد و می بارد! هر قطره کلمه ای...

دیگر نمی توانم بگویم ، نمی توانم بیندیشم ، نمی توانم "باشم".

از خود پوست انداخته ام ،

از خود مجرد شده ام و خودم و هر چه در این دنیا بدان بسته است را

 بر روی زمین گذاشته ام و

                          تنهای تنها،دور از خویشتن،همچون شبهی ،

                                      گرد خیال گریزنده ی او ، می گردم و می رقصم.

.

.

.

.... بااو، با هم از این دنیا دور می شویم.

                            آسمانها را زیر پاهایمان می گذاریم و می گذریم .....

ولی من! نمی دانم کجایم.

اما کو؟!....... کسی که اینجا نیست!

اتاق خالی است، او گریخته است.

آغوشم قفسی است گشوده در باد ،

با دستهایم نمی دانم چه کنم!

بیدار شدم.