شب خوشي بود!چه خوب گذشت!...چه معبدي!چه نمازي!چه نيايشي!چه خلسه ای !چه معراجي ! شب گذشت. مثل اینکه شب رفته است. از بیرون آواز گنجشكان و مرغان و زاغان سحر خیز را مي شنوم.

از پنجره ها ، روشنايي تیره و بي حالي به درون اتاقم مي تراود،این " فردا " ست كه خود را به شیشه مي زند تا به درون آید،به تعقیب دیشب ، كه هنوز در اتاق من نشسته است.

 اينك صدای پاي فردا! چراغ اتاقم از حال مي رود.پنجره را باز مي کنم تا " دیشب " از پیشم ،بگریزد.

حیف ! چه شب خوبی !مهربان و آشنا و دلسوز !چه دوست وفا شناس و صبوری!هنوز زانو بر زانويم نشسته است .

مي داند كه سر بر زانوی او چه خوابهای طلائی مي دیدم!شاید فرداها و بيقراريهاي مرا در اتاقم احساس كرده است و دريغش  مي آيد كه مرا بیدار كند و به دست  "فردا" این"امروز" نا شناس و سرد و وقیح بسپارد. راستی چه شرم و انس و صميميتي است در شب و چه وقاهت و آزار و سراسیمگی يي در روز ...