نگران تو چه اندیشه و بیم از دگرانش

آن پی مهر تو گیرد که نگیرد پی خویشتن        

وان سر وصل تو دارد که ندارد غم جانش

هر که یار تحمل نکند یار مگویش

وان که در عشق ملامت نکشد مرد مخوانش

به جفایی و قفایی نرود عاشق صادق

مژه بر هم نزند گر بزنی تیر و سنانش

گفتم از ورطه عشقت به صبوری به در آیم          

باز می بینم و دریا نه پدید است کرانش

گر فلاطون به حکیمی خرمن عشق بپوشد        

عاقبت پرده بر افتد ز سر راز نهانش

عهد ما با تو نه عهدی است که تغییر پذیرد              

 بوستانی است که هرگز نزند باد خزانش

من نیره ام . از امروز و این لحظه نویسنده این وبلاگ من می شم .

                                                ***

 با عشق زنده ام؛

به هواي تو زيستم...

بي عشق زندگي به چكار آيدم؟

چكار ؟

دست مرا بگير و از اين پرتگاه خوف؛

بشتاب نازنين كه مرا كشت انتظار...

همه می پرسند:
        چیست در زمزمه ی مبهم آب؟
              چیست در همهمه ی دلکش برگ؟
                      چیست در بازی آن ابر سپید؟
                              روی این آبی آرام بلند،
                                      که ترا می برد اینگونه به ژرفای خیال؟

چیست در خلوت خاموش کبوترها؟
       چیست در کوشش بی حاصل موج؟
            چیست در خنده ی جام؟
                    که تو چندین ساعت،
                              مات و مبهوت به آن می نگری؟!

- نه به ابر ،
         - نه به آب ،
                  نه به برگ ،
                        نه به این آبی آرام بلند،
                               نه به این خلوت خاموش کبوتر ها ،
                                      نه به این آتش سوزنده که لغزیده به جام،
                                             من به این جمله نمی اندیُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُشم

من ، مناجات درختان را ، هنگام سحر
       رقص عطر گل یخ را با باد ،
             نفس پاک شقایق را در سینه ی کوه ،
                    صحبت چلچله ها را با صبح ،
                           نبض پاینده ی هستی را در گندم زار ،
                                   گردش رنگ و طراوت را در گونه ی گل ،
                                           همه را می شنوم ، می بینم.
                                                     من به این جمله نمی اندیشم!

به تو می اندیشم
    ای سراپا همه خوبی ،
            تک و تنها به تو می اندیشم.
                  همه وقت ،
                       همه جا ،
                                من به هر حال که باشم به تو می اندیشم.
                                      تو بدان این را ، تنها تو بدان!
                                             تو بیا.
                                                   تو بمان با من ، تنها تو بمان!

جای مهتاب به تاریکی شب ها تو بتاب
              من فدای تو ، به جای همه گل ها تو بخند.
                      اینک این من که به پای تو در افتادم باز
                            ریسمانی کن از آن موی دراز ،
                                   تو بگیر ،
                                            تو ببند!

تو بخواه
           پاسخ چلچله ها را ، تو بگو !
                       قصه ی ابر هوا را ، تو بخوان !
                                  تو بمان با من ، تنها تو بمان !
                                         در دل ساغر هستی تو بجوش !
                                                   من همین یک نفس از جرعه جانم باقی است
                                                                        آخرین جرعه ی این جام تهی را تو بنوش