...من مبهوت مانده ام که چگونه این همه زمان را صبوررانه گذرانده ای؟!
من نگاه ملتمسم را در این واژه ها پر کرده ام که شاید ....
دیگر زبانم از گفتن جملات هراسیده است.
و دستهایم بیش از هر زمان دیگر نام تو را قلم می زنند .
و در این سایه سار خیال با زیباترین رنگها چشمهایت را به تصویر می کشم
نگاهت را جادویی می کنم که شاید با دیدن تصویر چشمهایت جادو شوم .
تا به حال نوشته بودم ؟
به گمانم نه !
پس اینبار برایت می نویسم که :
دست نوشته هایت سر خوشی را به قلبم هدیه می کنند .
می‌خواهمت هنوز ؟؟؟
گاه چنان آشفته و گنگ می شوم که تردید در باورهایم ریشه می دواند
اما باز هم در آخرین لحظه تکرار می کنم که حتی اگر چشمانت بیگانه بنگرند.
می‌خوانمت هنوز ، حتی اگر دستانت مرا جستجو نکنند.
هیچ بارانی قادر نخواهد بود تو را از کوچه اندیشه‌هایم بشوید.
و اینها برای یک عمر سرخوش بودن و شیدایی کردن کافی است.
به گمانم در ورای این کلمات می خواستم بگویم که :
دلتنگت شده ام به همین سادگی

حرفهايی هست برای گفتن که اگر گوشی نباشد نمی گوييم.                                

و حرفهايی است برای نگفتن ؛                   

حرفهايی که هرگز سر به ابتذال گفتن فرو نمی آورند!                                          

حرفهای خوب و ماورايی همين هايند!                               

و سرمايه ی هر کسی به اندازه حرفهايیست که برای نگفتن دارد.                                               

حرفهای بی قرار و طاقت فرسا                                 

که همچون: زبانه های آتش بی تابند....