فردا.....

آه فردا، فردایی که چون دیروز پنهان است؛ پنهان در مه.

غم غربت را در گلویم خفه می کنم.

تا کی گل واژهُ امید؛ قلب سردم را به تپش وا دارد و منادی بهار باشد،

تا کی نوید فردای روشن را با پرستوی عاشق در میان بگذارد.

می خواهم بگویم از تنهایی؛ از بی کسی و از غریبی که تمام وجودم را انباشته.

آیا فرا می رسد؟

آیا فرا می رسد روزی که اندیشه هایم چون حباب نباشند؛ زود گذر و نا پیدا؟

آه بیا...

بیا ای تکسوار سپید پوش بیا.

بیا و اندیشه های بی سامانم را سامان بخش و فکر گم شده ام را به جادهُ خیس عشق باز گردان.

آه لحظه ها اندکی آرامتر.

آه لحظه ها اندکی آرامتر تا او بیاید و دستهای خیس و نازکم را در دست بگیرد

و......... 

دستهایم؛ دیگر توان جستجو نداشتند

پاهایم...انگار جایی جا مانده بودند

دلم به حال خودم سوخت! خواستم دست تنهایی خود را خود بگیرم که ناگاه شنیدم...

می شنیدم که  صدایم می کنند، آری آن دورها آوایی بود که مرا می خواند...

همه را می شنیدم اما اینجا سنگی نشسته بود!

نمی خواستم جواب دهم.می ترسیدم!

می گفتند هر کجا هستم باشم، آسمان مال من است...

نمی دانستم، و همین ندانستن من را پرت می کرد  به طرف همان انحنای ناشی از زمان و مکان

نمی دانستم فریاد زدن و پافشاری من ناشی از جسارت و اراده ام بود و یا از سادگی و بی تجربگی؟

من پری کوچک غمگینی بودم که در اقیانوس مسکن داشت، دلم را در یک نی لبک چوبین می نواختم

آرام آرام...پری کوچک و غمگینی که شب از یک بوسه می مرد و سحرگاه از یک بوسه به دنیا می آمد

یک روز که به دنیا آمدم دیدم من از آغاز اینجا بوده ام! دیدم وجود مرا پایانی نخواهد بود

دیدم دستی به سویم دراز شده...دست خدا بود

خدا در قالب یک انسان،یک هم نوع، یک همدل، در مقابلم ایستاده بود

و لبخند می زد...

به من گفت:

تو اینجایی؛ زنده! نمی توانند تو را از زندگی تبعید کنند...

گفتم:

اگر آنها چشمانم را در آورند من به نجوای عشق توگوش خواهم سپرد...

اگر آنها بخواهند مرا از شنیدن باز دارند، من وجد و سرور را در نوازش نسیم خواهم یافت که آمیخته ای است از رایحه ی زیبایی و حلاوت نفسهای عاشقان...

و اگر هوا را از من دریغ کنند من با روحم زندگی خواهم کرد ؛ زیرا روح خواهر عشق و زیبایی است...

سرنشتر عشق بر رگ روح زدند        یک قطره چکید و نامش دل شد

قشنگ یعنی تعبیر عاشقانه اشکال

و عشق ، تنها عشق
ترا به گرمي يك سيب مي كند مانوس.
و عشق ، تنها عشق
مرا به وسعت اندوه زندگي ها برد ،
مرا رساند به امكان يك پرنده شدن.
.
.
.
 چرا گرفته دلت، مثل آنكه تنهايي.
چقدر هم تنها!
خيال مي كنم
دچار آن رگ پنهان رنگ ها هستي.
دچار يعني
عاشق.
و فكر كن كه چه تنهاست
اگر ماهي كوچك ، دچار آبي درياي بيكران باشد.
چه فكر نازك غمناكي !
.
.
.
هميشه فاصله اي هست.
دچار بايد بود
و گرنه زمزمه حيات ميان دو حرف
حرام خواهد شد.
و عشق
سفر به روشني اهتراز خلوت اشياست.
و عشق
صداي فاصله هاست.
صداي فاصله هايي كه
غرق ابهامند
نه ،
صداي فاصله هايي كه مثل نقره تميزند
و با شنيدن يك هيچ مي شوند كدر.
هميشه عاشق تنهاست.
و دست عاشق در دست ترد ثانيه هاست.
و او و ثانيه ها مي روند آن طرف روز.
و او و ثانيه ها روي نور مي خوابند.
و او و ثانيه ها بهترين كتاب جهان را
به آب مي بخشند.

سهراب