براي برگشتن تو به انتظار مانده ام

تو را به انگشتر شعر مثل نگين نشانده ام

به من نخند و گريه کن چرا که جز نياز تو

هرچه نياز بود و هست از در خانه رانده ام

اگر به کوتاهي خواب، خواب مرا سايه شدي

به جرم آن داغ عطش بر لب خود نشانده ام

گلوي فرياد مرا سکوت دعوت تو بود

ولي من اين سكوت را به قصه ها رسانده ام

دوباره از صداقتم دامي براي من نساز

از ابتدا دست تو را در اين قمار خوانده ام

گناه از تو بود و من نيازمند بخششت

چرا که من از ابتدا تو را ز خود نرانده ام

گناهکار هر که بود کيفر آن مال من است

به جرم آن داغ عطش بر لب خود نشانده ام

عزيز دل تو را با خويشتن يک دل نمي بينم

بجز خون دل از اين عشق بی حاصل نمي بينم .

هزاران جهد کردم تا به راهت آورم ليکن

چه حاصل چون تو را در همرهی مايل نمي بينم .

تو كيستي كه من اين گونه بی تو بی تابم

شب از هجوم خيالت نمی برد خوابم .

تو چيستی که من از موج هر تبسم تو

به سان قايق سرگشته روی گردابم .

گفتی شتاب رفتن من از برای توست

آهسته تر برو که دلم زير پای توست .

با قهر می گريزی و گويا غافلی که

آرام سايه ای همه جا در غفای توست .

ای دل نگفتمت حذر از راه عاشقی

رفتی بسوز اين همه آتش سزای توست .

جستم از دام بدام آر گرفتار دگر

من نه آنم که فريب تو خورم بار دگر

شد طبيب من بيمار مسيحا نفسی

تو برو بهر علاج دل بيمار دگر

دیدی ای دل که غم عشق دگر بار چه کرد

چون بشد دلبر و با یار وفادار چه کرد

آه از ان نرگس جادو که چه بازی انگیخت

آه از ان مست که با مردم هشیار چه کرد

اشک من رنگ شفق یافت ز بی مهری یار

طالع بی شفقت بین که در این کار چه کرد

برقی از منزل لیلی بدرخشید سحر

وه که با خرمن مجنون دلفگار چه کرد

انکه پر نقش زد این دایره مینایی

کس ندانست که در گردش پرگار چه کرد

فکر عشق آتش غم در دل حافظ زد و سوخت

یار دیرینه ببینید که با یار چه کرد