غصه نخور منم مثه تو.

...و تو غصه می خوری...

...و من قصه غصه هایت را خوب می دانم...
...و می دانم کنج تنهایی نشسته ای در انتظار باران...بارانی که شاید هیچ نبارد...
...و آنگاه که خسته شدی از این همه تنهایی... غصه هایت مجازی می شوند...
...و آنگاه رهگذری می آید... از جنس باران ...خسته...و می پرسد چه می کنی؟...
...می گویی می خندم...دروغ می گویی...رهگذر می خندد...به تمسخر...
...و تو می گویی نه...به غصه هایم می خندم...به آنها که دلم را پاره پاره می کنند...
... به آنها که هنوز نمی دانم سر آغازشان چیست...و نمی دانم پایانشان کجاست...
...و رهگذر باز می خندد... از روی اعتماد...
...و می رود... بی آنکه هیچ بگوید... و هنوز در کنج تنهایی غصه می خوری...
... دیگر خسته می شوی... اینبار به یاد رهگذر می نشینی و می بینی و شاید هم خوب می بینی...که دیگر غصه ای نیست ...
...از کوله رهگذر بوی غصه ها را حس می کنی...
... او دیگر خسته نیست...
...امان از روزی که رهگذر در انتظار رهگذری بنشیند...یا شاید هم در انتظار بارانی که شاید هیچ نبارد...
... من نیز در انتظار رهگذر نشسته ام...بی گمان او خواهد آمد...

فرو ریزید ای اشکهای سوزانم،

با آرامش همیشگی خویش فرو ریزید و در این کار،اندکی تعلل نورزید.

روزی مسکن شما قلبی پر شور و سینه ای پر هیجان بود .لیک افسوس که اینک ریزشگاهتان به غیر گونه ای زرد و چهره ای پر چین نیست .

اثر لامارتین

حرمت اعتبار خود را هرگز در میدان مقایسه خویش با دیگران مشکن که ما هر یک یگانه موجودیم بی نظیر و بي تشابه.

و آرمانهای خویش را ،به مقیاس معیار های دیگران بنیاد مکن .تنها تو می دانی که بهترین در زندگانیت چگونه معنا می شود.

از کنار آنچه به قلب تو نزدیک است آسان مگذر،بر آن چنگ در انداز ،آنچنان که بر زندگی خویش .که بی وجود  آنان ،زندگی مفهوم خود را از دست می دهد.

با دم زدن در هوای گذشته و نگرانی فرداهای نیامده زندگی را مگذار که از لابه لای انگشتانت فرو لغزد و آسان هدر شود.

و هرگز امید از کف مده

                                آن گاه که چیز دیگری

                                                                    برای دادن از کف داری

و بدان که زندگی مسابقه نیست

                                    سفر است

                                                                  و تو آن مسافر  باش

که در هر گامش ترنم خوش لحظه ها جاریست.

    ((در آغاز هیچ نبود، کلمه بود، و آن کلمه خدا بود.))

و کلمه بی زبانی که بخواندش ، و بی اندیشه ای که بداندش ، چگونه می تواند بودن؟

و خدا یکی بود و جز خدا هیچ نبود،

و با نبودن چگونه می توان بودن؟

و خدا بود و با او عدم،

و عدم گوش نداشت،

حرفهایی هست برای گفتن ،

که اگر گوشی نبود نمی گوییم و حرفهایی هست برای نگفتن،

حرفهایی که هرگز سر به ابتذال گفتن فرود نمی آرند.

حرفهای شگفت ،زیبا و خدایی همین هایند،

و ارزش ماورایی هرکسی به حرفهایی است که برای نگفتن دارد

و اینان هماره در جستجوی مخاطب خویش اند.

و خدا برای نگفتن حرفهای بسیار داشت.

و خدا آفریدگار بود و دوست داشت بیافریند:

زمین را گسترد

و دریا را از اشکهای که در تنهایی اش ریخته بود پر کرد

و کوههای اندوهش را

که در یگانگی دردمندش بر دلش توده گشته بود

بر پشت زمین نهاد

....و آفرید و آفریدو آفرید

اما... خدا همچنان تنها ماند و مجهول ، و در ابدیت عظیم و بی پایان ملکوتش بی کس !

و در آفرینش پهناورش بیگانه . می جست و نمی یافت.

پیکرتراش هنرمند و بزرگی که در میان انبوه مجسمه های گونه گونه اش غریب مانده است!

کسی نمی خواست، کسی نمی دیدف کسی عصیان نمی کرد، کسی عشق نمی ورزید، کسی درد نداشت ...

و

 خداوند خدا ،برای حرفهایش،باز هم مخاطبی نیافت!

انسان را آفرید!

و این نخستین بهار خلقت بود.